Pillole di Salvezza 0970-1: Claudio Baglioni

Continua la rubrica dedicata ad Antonio De Salvo: proponiamo ai lettori un articolo estratto dal suo blog Esperanto-vivo (ospitato nella Bitoteko) che l’Instancabile sta costruendo pazientemente giorno per giorno.

In questo numero, due cantanti:

Claudio Baglioni

Il 16 maggio è l’anniversario della nascita (nel 1951) del cantautore italiano(romano) Claudio Baglioni

it.wikipedia.org/wiki/Claudio_Baglioni

famoso soprattutto per le canzoni “Questo piccolo grande amore” e “Poster”, e noto per le sue attività di promozione sociale (per quest’ultimo aspetto, nel 2012 gli fu conferito il Premio “Zamenhof – le voci della Pace”, istituito dalla Federazione Esperantista Italiana, per il suo impegno decennale nell’isola di Lampedusa allo scopo di favorire l’integrazione culturale fra popoli diversi).

Le due canzoni citate sono state tradotte in Esperanto; trascrivo “Questo piccolo grande amore”, in italiano e nella versione in Esperanto di Giuseppe Castelli.

Allego la copertina della rivista “L’Esperanto” 2012-6, con la notizia della premiazione di Baglioni (Foto Michele Cafagna).


QUESTO PICCOLO GRANDE AMORE

www.youtube.com/watch?v=XB4a66X2QVE

 

Quella sua maglietta fina
tanto stretta al punto che mi immaginavo tutto
e quell’aria da bambina
che non gliel’ho detto mai ma io ci andavo matto
e chiare sere d’estate
il mare i giochi e le fate
e la paura e la voglia
di essere nudi
un bacio a labbra salate
il fuoco quattro risate
e far l’amore giù al faro…
ti amo davvero ti amo lo giuro…ti amo ti amo
davvero!

E lei
lei mi guardava con sospetto
poi mi sorrideva e mi teneva stretto stretto
ed io
io non ho mai capito niente
visto che ora mai non me lo levo dalla mente
Che lei lei era
un piccolo grande amore
solo un piccolo grande amore
niente più di questo niente più!
mi manca da morire
quel suo piccolo grande amore
adesso che saprei cosa dire
adesso che saprei cosa fare
adesso che voglio
un piccolo grande amore.

Quella camminata strana
pure in mezzo a chissacchè l’avrei riconosciuta
mi diceva “sei una frana”
ma io questa cosa qui mica l’ho mai creduta
e lunghe corse affannate
incontro a stelle cadute
e mani sempre più ansiose
di cose proibite
e le canzoni stonate
urlate al cielo lassù
“chi arriva prima a quel muro…”
non sono sicuro se ti amo davvero
non sono…non sono sicuro…

E lei
tutto ad un tratto non parlava
ma le si leggeva chiaro in faccia che soffriva
ed io
io non lo so quant’è che ha pianto
solamente adesso me ne sto rendendo conto
Che lei lei era
un piccolo grande amore
solo un piccolo grande amore
niente più di questo niente più
mi manca da morire
quel suo piccolo grande amore
adesso che saprei cosa dire
adesso che saprei cosa fare
adesso che voglio
un piccolo grande amore…

 

TIU GRANDA MALGRANDA AMO

Claudio Baglioni, trad. Giuseppe Castelli

http://www.cinquantini.it/esperant/kantoj/baglioni.html#TIU%20GRANDA%20MALGRANDA%20AMO

Ŝia T-ĉemiz’ maldika
kaj mallarĝa, tiom ke eblis diveni ĉion…
La mieno dolĉe pika
frenezigis min, sed mi neniam diris tion;
kaj la vesperoj someraj
kaj la ludoj ĉe-maraj,
la dezir’ kaj la timo ke ni estu solaj,
kisoj kun lipoj salaj kaj la ridoj ĉe fajro,
kaj ni ĉe la lumturo:
“Mi amas vin vere,
mi povas ja ĵuri,
mi amas vin vere, tutvere…”.

Kaj ŝi min rigardadis suspekteme,
poste ŝi ridetis kaj brakumis min fortege;
kaj mi povis nenion ajn kompreni,
se nun mi eksentas la konscion min kateni,
ke ŝi,
ŝi estis
granda malgranda amo,
simple granda malgranda amo, kaj ne pli
ol tio ĉi, ne pli;
mankas al mi mortige
tiu granda malgranda amo,
nun ke mi kapablus paroli,
nun ke mi kapablus ja roli,
nun ke mi volus grandan malgrandan amon.

Tiu ŝia paŝa stilo,
kiun inter ĉiu ajn kapablis mi rekoni…
Diris ŝi al mi “aĉulo”,
sed aferon tian ĉi neniam kredus oni;
kaj tiuj kuroj senspiraj
al la steloj falintaj,
manoj pli kaj pli hastaj kaj ŝuoj malsekaj,
kaj la kantoj mistonaj al ĉiel’ super ni,
kaj ĝis la muro vetkuri:
“Ne povas mi ĵuri
vin ami tutvere,
ne povas, ne povas mi ĵuri”…

Kaj ŝi tute subite eksilentis,
sed vidiĝis klare kiom tio ŝin turmentis;
kaj mi neniam aŭdis ŝian ploron,
kaj nur tiom poste mi rekaptas la memoron,
ke ŝi,
ŝi estis
granda malgranda amo,
simple granda malgranda amo, kaj ne pli
ol tio ĉi, ne pli;
mankas al mi mortige
tiu granda malgranda amo,
nun ke mi kapablus paroli,
nun ke mi kapablus ja roli,
nun ke mi volus grandan malgrandan amon.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *